Franciszek Bolanowski (1919-2002)

Syn Pawła i Filomeny Topolskiej, wnuk Michała Wójta.

Urodził się w 1919 roku na Posadzie Górnej. Zmarł w 2002 roku w Krośnie.

Pochowany na cmentarzu w Rymanowie.

W 1938 roku ukończył Gimnazjum w Sanoku, a po maturze, 27 września tego samego roku został powołany do odbycia czynnej służby wojskowej w 5 pułku strzelców podhalańskich, który wchodził w skład 22 Dywizji Piechoty Górskiej. Służbę odbył w Przemyślu. Tam odbył kurs podchorążych. Z chwilą wybuchu wojny został przydzielony do  2 pułku piechoty strzelców podhalańskich stacjonującego w Sanoku. Jako żołnierz tej jednostki w stopniu kapral - podchorąży brał udział w walkach przeciwko Niemcom w oddziałach zbierających tzw. nadwyżki. W swoim życiorysie wspomina, że uczestniczył w walkach 11 września pod Samborem, 12 września pod Rudkami i w dniach 12 - 22 września w obronie Lwowa. Tam dostał się do niewoli niemieckiej i został skierowany do obozu jenieckiego Stalag II D Stargard, następnie Oflag VIII A Kreuzburg (dzisiaj Kluczbork) i Stalag VI B/Z Oberlangen (w powiecie Meppen, na terenie Dolnej Saksonii 130 km na zachód od Bremy, a 6 km od granicy z Holandią).

W styczniu 1941 roku zgłosił się do pracy. Skierowano go do gospodarstwa rolnego w Ahmen, w okolicy Meppen, gdzie przebywał do połowy grudnia 1942 roku. W skutek choroby został odesłany na "urlop" do Polski, z którego  już do Niemiec nie powrócił. W Rymanowie włączył się do ruchu oporu jako żołnierz Armii Krajowej. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu w placówce "Róża" Rymanów. W tym czasie mieszkał w domu rodzinnym i pracował na gospodarstwie razem z bratem Józefem. W czasie okupacji Franciszek uczestniczył na prośbę sołtysa Posady Górnej Wojciecha Krukara w komisjach wysyłających młodych ludzi na roboty do Niemiec w charakterze tłumacza. 

Już po wyzwoleniu uczestniczył jako delegat (w zastępstwie brata Józefa) w Kongresie Chłopskim Ziem Wyzwolonych Rzeczpospolitej, który miał miejsce w Lublinie w dniach 30-31 grudnia 1945 roku.

W połowie 1945 roku został przypadkowo postrzelony przez żołnierzy Armii Czerwonej. Konieczność rehabilitacji sprawiła, że rozpoczął studia na Akademii Medycznej w Poznaniu dopiero jesienią 1946 roku. Jeszcze przed wyjazdem na studia (30 czerwca 1946 roku) był członkiem Komisji Referendum (tzw. 3 razy TAK). W 1950 roku ukończył stomatologię i po powrocie otworzył w domu rodzinnym na Posadzie Górnej gabinet dentystyczny (początkowo wiertarka była napędzana nogą, później była już elektryczna). Wkrótce rozpoczął pracę w poradni stomatologicznej w Rymanowie-Zdroju, a następnie otrzymał nakaz pracy do Kościana. W rodzinne strony powrócił w połowie 1951 roku i od 1 września rozpoczął pracę jako stomatolog w Krośnie, gdzie wkrótce się przeprowadził.

W 1955 roku ożenił się z Marią Szepieniec z Rymanowa.

Miał dwóch synów: Marka i Janusza.

W 1976 roku obronił pracę doktorską. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Miał wielki talent stomatologiczny, zwłaszcza chirurgiczny, ważny przy usuwaniu zębów. Właśnie ten talent sprawił, że był znany, ceniony i lubiany przez pacjentów.